نظریه امامت قاسم رسی
25 بازدید
محل نشر: هفت آسمان » تابستان 1384 - شماره 26 »(24 صفحه - از 235 تا 241 - از 240 تا 256)
نقش: نویسنده
وضعیت چاپ : چاپ شده
نحوه تهیه : فردی
زبان : فارسی
اشاره قاسم بن ابراهیم، معروف به قاسم رَسّی، از نوادگان امام حسن مجتبی(ع) و بزرگ‏ترین متکلم و نظریه‏پرداز کلام و فقه زیدیه است. وی در سال 169ق در مدینه متولد شد و در سال 246ق در همان‏جا از دنیا رفت. قاسم رسّی در آثار گوناگون خود به تبیین امامت زیدیه پرداخته و در نقد دیدگاه مخالفان زیدیه کوشیده است. چند صباحی است که مستشرقان به مکتب زیدیه بذل توجه ویژه نموده و در این زمینه تحقیقاتی را انجام داده‏اند. آنچه در پی می‏آید بخشی از رساله دکترای بنیامین ابراهام‏اُف است که با عنوان «مکتوبات کلامی قاسم بن ابراهیم» در دانشگاه تل‏آویو از آن دفاع کرده است. وی در ابتدا به اختصار زندگانی قاسم رسی را بیان کرده، سپس در سه فصل به تشریح دیدگاه وی درباره امامت پرداخته است. ضرورت نصب امام و ادّله عقلی و نقلی آن، راه‏های شناخت امام و ردّ دیدگاه امامیه درباره امامت سه محور اصلی مقاله حاضر است. بر نقد وی بر دیدگاه امامیّه نقدهای گوناگونی وارد است که مترجم در برخی موارد به اختصار متعرضِ آنها شده است. در نگاه وی دفاع از جامعه در برابر دشمنان خارجی، دفاع از ضعفا در برابر اقویا و حفظ اماکن مقدس ______________________________ 1 این مقاله در مجلّه عربیکا، شماره 34، سال 1987م چاپ شده است. مقاله حاضر تقریر بازبینی‏شده فصلی از تز دکترای مؤلف با عنوان مکتوبات کلامی قاسم بن ابراهیم است که در اصل به زبان عبری نوشته شده است. اسکوارز راهنمایی این اثر را بر عهده داشت.
آدرس اینترنتی